Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΤΗΣ ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ








Από το ιστολόγιο του Παναγιώτη Τελεβάντου έχουμε πάρει το ακόλουθο κείμενο, στο οποίο διαφαίνεται το πραγματικό έργο και πρόσωπο του πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄


ΤΟ ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΤΗΣ ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
===========

Το άκρον άωτον της παπικής φαιδρότητος!!!

Θα "οσιοποιήσουν" τον Πάπα Ιωάννη - Παύλο Β΄ 6 μόλις χρόνια από το θάνατό του.

Γιατί;;;;;

Επειδή αποδεδειγμένα είχε εξώγαμο παιδί;

Επειδή συνετέλεσε στο σφαγιασμό Σέρβων και άλλων ανθρώπων με την πολιτική του στην πρώην Γιουγκοσλαβία;

Επειδή αποδεδειγμένα γνώριζε για το τέραστιο σκάνδαλο της παιδοφιλίας, που μαγάρισε δεκάδες χιλιάδες παιδιά, και το οποίο όχι μόνον ανεχόταν αλλά και κουκούλωνε συστηματικά ώστε να συνεχίζουν ανενόχλητοι οι παιδόφιλοι φραγκοπαπάδες το “Θεάρεστο” έργο τους;

Αλλά γιατί όχι;

Οι Παπικοί αγιοποίησαν τον Καρδινάλιο Στέπιντας που εξεπόνησε την εξόντωση και τη γενοκτονία 800,000 ομόδοξων Σέρβων αδελφών μας κατά το Β΄παγκόσμιο πόλεμο!

Στην παιδοφιλία και στα νόθα παιδιά του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β΄θα σκάλωναν;

Επρεπε να το ζήσουμε και αυτό! Ο Βοιτύλας ... όσιος! Μη βασκαθεί!!!

Ιστολόγιο: Παναγιώτη Τελεβάντου

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

ΟΣΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ Η ΚΥΠΡΙΑ



Ὁσία Φωτεινὴ ἡ Κυπρία*
π. Χαρίτωνος Σταυροβουνιώτη

Ἀνάμεσα στὸ πλῆθος τῶν ὁσιακῶν μορφῶν, ποὺ μὲ τοὺς ἀσκητικοὺς ἱδρῶτες, τὰ ρεύματα τῶν δακρύων τῆς κατανύξεως καὶ τοὺς λοιποὺς θεοφιλεῖς καμάτους τους ἄρδευσαν καὶ ἁγίασαν, ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη, τὴν φιλάγια τῆς Κύπρου γῆ, εἶναι γνωστὴ καὶ μία μικρὴ σὲ ἀριθμὸ ὁμάδα Ἁγίων γυναικῶν. Καὶ γι’ αὐτὲς πάλιν ἐλάχιστα κατὰ κανόνα βιογραφικὰ στοιχεῖα ἔφθασαν μέχρις ἐμᾶς, ὅσα, Προνοίᾳ Θεοῦ, διασώθηκαν ἀπὸ τὸν πανδαμάτορα χρόνο καὶ τὶς ποικίλες ἱστορικὲς περιπέτειες τοῦ πολύπαθου νησιοῦ μας.
Ξεχωριστὴ θέση μεταξύ τους, μὲ μιὰ παγκύπρια τιμὴ καὶ ἀκτινοβολία, κατέχει ἀναμφίβολα ἡ Ἁγία Φωτεινὴ ἡ Καρπασίτιδα, ἡ γνωστὴ στὸν λαὸ καὶ ὡς Ἁγία Φωτοῦ1. Ἔζησε κατὰ τὴν πρώιμη μᾶλλον βυζαντινὴ ἐποχή2, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν γνωρίζουμε σήμερα τὰ σχετικὰ μὲ τὸν βίο της.
Σύμφωνα μὲ τοπικὴ παράδοση, ἡ φωτώνυμη αὐτὴ Ὁσία καταγόταν ἀπὸ τὴν ἀρχαία πόλη τοῦ Καρπασίου. Αὐτὸ ποὺ εἶναι μὲ βεβαιότητα γνωστό, εἶναι ὅτι διῆλθε τὸν ἀσκητικό της βίο σ’ ἕνα εὐρύχωρο λαξευτὸ ὑπόγειο σπήλαιο μέσα στὸ σημερινὸ χωριὸ Ἅγιος Ἀνδρόνικος Καρπασίας (βλ. κατωτ. εἰκόνα σελίδας 674). Τὸ σπήλαιο τοῦτο, ποὺ διατηρεῖται σὲ ἐξαίρετη γενικὰ κατάσταση μέχρι καὶ τὶς μέρες μας, εἶναι πιθανὸν νὰ προϋπῆρξε τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, καὶ ἴσως παραπέμπει σὲ πρωτοχριστιανικοὺς ἢ καὶ πρωτοβυζαντινοὺς χρόνους. Σ’ αὐτὸ ὑπάρχουν ἐσωτερικὲς προεκτάσεις, ὑπὸ μορφὴ σηράγγων, διασώζονται δὲ καὶ λαξευμένες ἐσοχὲς στὰ τοιχώματα γιὰ τὴν τοποθέτηση λύχνων.
Ἀξίζει σ’ αὐτὴ τὴ συνάφεια νὰ τονισθεῖ πὼς τὸ ἀσκητήριο-σπήλαιο τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς δὲν ἀποτελεῖ μεμονωμένο χῶρο ἢ γεγονός, ἀλλὰ ἐντάσσεται σὲ σύμπλεγμα ἀσκητηρίων τῆς εὐρύτερης ἐκεῖ περιοχῆς. Σ’ αὐτὰ περιλαμβάνονται οἱ γνωστοὶ βυζαντινοὶ ναοὶ τῆς Ἁγίας Σολομονῆς ἔξω ἀπὸ τὴν Κώμα τοῦ Γιαλοῦ (9ου αἰώνα), τῆς Ἁγίας Παύλης στὴν Ἁγία Τριάδα Γιαλούσας, τῆς Ἁγίας Θέκλης στὴν Γιαλοῦσα, καὶ τῆς Ἁγίας Βαρβάρας πλησίον τῆς Κορόβειας (8ου αἰώνα). Κάτω ἀπὸ τοὺς τρεῖς πρώτους αὐτοὺς ναοὺς ὑπάρχουν λαξευτοὶ ταφικοὶ θάλαμοι μὲ ἀρκοσόλια3, ἐνῶ πλησίον τοῦ τελευταίου (τῆς Ἁγίας Βαρβάρας) λαξευτὰ σπήλαια, ποὺ λειτούργησαν ὡς ἀσκητήρια, ἐνδεικτικὰ πιθανώτατα τῆς κατὰ τὴ μεσοβυζαντινὴ τουλάχιστον περίοδο ἀκμῆς στὴν περιοχὴ τοῦ γυναικείου μοναχισμοῦ, ἐὰν κρίνουμε ἀπὸ τὴν ἀφιέρωση τῶν ὡς ἄνω ναῶν σὲ γυναῖκες Ἁγίες.
Στὸ πιὸ πάνω λοιπὸν σπήλαιο (στὸ χωριὸ Ἅγιος Ἀνδρόνικος) ἀγωνίσθηκε ἀσκητικὰ ἡ Ὁσία, μὲ νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή, ἁγνότητα, ταπεινοφροσύνη, ὑπομονὴ καὶ τὶς ἄλλες εὐαγγελικὲς ἀρετές, μὲ τὶς ὁποῖες κατέστη πάμφωτο σκεῦος Θεοῦ, δοχεῖο τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, φωτοφόρα καὶ φωτόμορφη. Κατάμεστη λοιπὸν τῶν καρπῶν τῆς ἁγιότητας, κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ καὶ τάφηκε στὸ ἀσκητήριό της. Ὁ τάφος της, ποὺ βρίσκεται στὸ δυτικὸ μέρος τοῦ σπηλαίου, παρέμεινε γιὰ αἰῶνες ἀγνοημένος. Γιὰ πρώτη φορὰ ἐντοπίσθηκε μετὰ ἀπὸ θεία ἀποκάλυψη κατὰ τὸ πρῶτο μισὸ τοῦ 15ου αἰώνα, σύμφωνα μὲ τὴ σύγχρονη μαρτυρία τοῦ γνωστοῦ Κυπρίου μεσαιωνικοῦ χρονογράφου Λεοντίου Μαχαιρᾶ. Τοῦτο ἦταν ἀσφαλῶς οἰκονομία Θεοῦ, γιὰ νὰ παρηγορήσει τοὺς ὑπόδουλους τότε Κυπρίους ἀπὸ τὰ δεινὰ τῆς παπικῆς Φραγκοκρατίας, καὶ νὰ τοὺς στηρίξει στὴν Ὀρθόδοξη πίστη. Ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ τοῦ Μαχαιρᾶ, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὴν ἀρχαιότερη γνωστὴ γραπτὴ μαρτυρία γιὰ τὴν Ὁσία Φωτεινή, ἔχει ὡς ἑξῆς (ἀποδίδουμε τὸ κείμενο σὲ μετάφραση): «Ἀκόμη βρίσκεται στὴν (περιοχὴ) Ἀκρωτίκη, στὴν κώμη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρονίκου τῆς Κανακαριᾶς - ἔχει λίγο καιρὸ καὶ βρέθηκε μὲ ἀποκάλυψη Θεοῦ - (μία ἄλλη Ἁγία), ποὺ τὴν ὀνομάζουν Ἁγία Φωτεινή, καὶ ὁ τάφος της εἶναι κάτω ἀπὸ τὴ γῆ (σὲ σπήλαιο). (Ἐκεῖ) ὑπάρχει (ἅγιο) βῆμα καὶ τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία. Ἐπίσης ἐκεῖ ὑπάρχει νερὸ-ἁγίασμα, καὶ (στὸ πηγάδι ποὺ βρίσκεται) ἔχει πολὺ βάθος τὸ νερό, καὶ στὸ γύρισμα τοῦ φεγγαριοῦ πήζει ἐπάνω τὸ νερὸ (ἁγίασμα), ὅπως πήζει ὁ πάγος, καὶ γίνεται μία τσίππα. Καὶ τὴ βγάζουν (ἀπὸ τὸ πηγάδι) σὰν μιὰ πλάκα πάγου. Κι ἅμα ἀρχίζει νὰ λυώνει, γίνεται λεπτὸ σὰν σκόνη, καὶ τὴν βάζουν στὰ μάτια τους οἱ τυφλοὶ καὶ θεραπεύονται.»4
Ἔκτοτε ἡ Ἁγία Φωτεινή, καὶ μέχρι τὶς μέρες μας, ἐνεργεῖ πλεῖστα ὅσα θαύματα σ’ αὐτοὺς ποὺ μὲ πίστη προσέρχονται καὶ προσεύχονται σ’ αὐτήν. Κατ’ ἐξαίρεση ἔλαβε, κατὰ τὴν ἐπωνυμία της, τὴ Χάρη τῆς θεραπείας τῶν ποικίλων ὀφθαλμικῶν παθήσεων, μάλιστα τῶν τυφλώσεων, χορηγῶντας ἄφθονα τὶς ἰάσεις μὲ τὸ νερὸ τοῦ ἁγιάσματός της5. Τὸ πηγάδι τοῦ περιωνύμου αὐτοῦ ἁγιάσματος, πού, ὅπως εἴδαμε, ἀναφέρει καὶ ὁ Λεόντιος Μαχαιρᾶς, βρίσκεται στὸ ἄκρο λαξευμένης πρὸς τὰ βόρεια τοῦ σπηλαίου σήραγγας. Σύμφωνα μὲ ἔγκυρες πληροφορίες, τὸ ἁγίασμα αὐτὸ στέρεψε τὸ 1974, μετὰ τὴν τουρκικὴ εἰσβολή, ἕνεκα τῆς βεβήλωσης τοῦ χώρου ἀπὸ τοὺς Τούρκους.
Πέραν τῆς μαρτυρουμένης χρήσης τοῦ σπηλαίου τούτου ὡς ναοῦ ἤδη ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς στυγνῆς ὑποδουλώσεως τῆς Κύπρου μας στοὺς αἱρετικοὺς παπικοὺς Φράγκους, ἀλλὰ καὶ μέχρι πρόσφατα (τὸ ἔτος 1974), ὁ χῶρος αὐτὸς προηγουμένως λειτούργησε πιθανώτατα καὶ ὡς Μονή. Ἀργότερα (ἴσως ἐπὶ τουρκοκρατίας) λειτούργησε πάνω καὶ πέριξ τοῦ σπηλαίου μικρὴ ἀνδρώα Μονή, ποὺ διαλύθηκε περὶ τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰώνα6. Ὁ ναός, ποὺ βρίσκεται σήμερα πάνω ἀπὸ τὸ σπήλαιο (βλ. Εἰκ. ἀνωτέρω), κτίσθηκε ἐπὶ ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσάνθου (1767-1810), λειτουργοῦσε δὲ πρὸ τῆς εἰσβολῆς ὡς ὁ ἐνοριακὸς ναὸς τοῦ χωριοῦ Ἅγιος Ἀνδρόνικος7.
Ἐξαιτίας τῶν ποικίλων ἱστορικῶν τῆς Κύπρου περιστάσεων, ὁ τάφος τῆς Ὁσίας προφανῶς καλύφθηκε (ἴσως κατὰ τὴν αἱρετικὴ παπικο-Ἐνετοκρατία ἢ τὴν ἀλλόθρησκη Τουρκοκρατία) πρὸς ἀποφυγὴ σύλησης τοῦ ἱεροῦ της λειψάνου, καὶ μὲ τὰ χρόνια καὶ πάλιν λησμονήθηκε. Γιὰ δεύτερη φορὰ ἀνευρέθη ἐπὶ ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Σιλβέστρου (1718-1733) ἀπὸ τὸν τότε ἐπιστάτη τῆς Μονῆς τῆς Ὁσίας, οἰκονόμο Ἄνθιμο. Ἐπιθυμῶντας δηλαδὴ αὐτὸς νὰ εὐρυχωρήσει τὸ σπήλαιο, ἔσκαψε πρὸς τὰ δυτικά, ὅπου βρῆκε ξανὰ τὸν τάφο καὶ τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς Ἁγίας, πάνω στὸ ὁποῖο ὑπῆρχε μαρμάρινος σταυρός, ποὺ ἔφερε τὴν ἐπιγραφή· «Φωτεινὴ ὁσία, νύμφη Χριστοῦ». Τοῦτο ὑπῆρξε καὶ πάλιν ἔργο τῆς θείας Προνοίας, γιὰ τὴ στήριξη τοῦ Τουρκοκρατουμένου καὶ δεινοπαθοῦντος πιστοῦ λαοῦ τῆς Κύπρου. Ἀφοῦ εἰδοποιήθηκε τότε σχετικὰ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Σίλβεστρος, πρόσταξε καὶ ἀσφάλισαν τὸ ἅγιο λείψανο μέσα στὸν τάφο. Ἀργότερα ἀνακομίσθησαν ἀπὸ ἐκεῖ τὰ ἱερὰ αὐτὰ λείψανα, κατὰ δὲ τὸ 1974 μετακομίσθηκαν στὴν ἱερὰ ἀρχιεπισκοπὴ Κύπρου.
Ναοὶ ἐπ’ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς βρίσκονται καὶ σὲ ἄλλα μέρη τῆς Κύπρου, ἀλλὰ δὲν εἶναι γνωστὸ ἐὰν ἐτιμᾶτο ἐκεῖ ἀρχικὰ ἡ Κυπρία Ὁσία, ἡ Καρπασίτιδα ἢ ἡ ὁμώνυμη Μεγαλομάρτυς, ἡ Σαμαρείτιδα. Πιθανώτατα ὅμως στοὺς παλαιοὺς ναοὺς στὴν Ἀμμόχωστο καὶ τὸν Γερόλακκο νὰ ἐτιμᾶτο ἡ Κυπρία Φωτεινή, ὅπως καὶ στὸ (μεταγενεστέρως τουρκοκυπριακὸ) χωριὸ Φῶττα (ἢ Φότα), ποὺ ἀρχικὰ ἐκαλεῖτο Ἁγία Φωτεινή, μετονομάσθηκε δὲ ἔτσι ἀπὸ τοὺς Τουρκοκυπρίους8.
Παλαιότερη γνωστὴ φορητὴ εἰκόνα τῆς Ὁσίας εἶναι μία τοῦ ἔτους 1811, ἔργο τοῦ γνωστοῦ ζωγράφου ἱερομονάχου Λαυρεντίου (βλέπε διπλανὴ Εἰκόνα), ποὺ κλάπηκε κατὰ τὴν εἰσβολὴ ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ πωλήθηκε στὴν Εὐρώπη9. Αὐτή, ὅπως καὶ οἱ σωζόμενες νεώτερες εἰκόνες, παριστοῦν τὴν Ἁγία μὲ μοναχικὴ ἐνδυμασία καὶ νὰ φέρει στὸ δεξί της χέρι Σταυρό.
Ἡ μνήμη τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς ἑορτάζεται στὶς 2 Αὐγούστου10, ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία, μέχρι καὶ πρὶν τὴν τουρκικὴ εἰσβολή τοῦ 1974, ἐτελεῖτο μεγάλη πανήγυρη στὸ χωριὸ Ἅγιος Ἀνδρόνικος Καρπασίας, στὴν ὁποία μετέβαινε κατὰ κανόνα καὶ ὁ ἑκάστοτε ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου11.
Ταῖς τῆς φωτοφόρου καὶ φωτωνύμου Ὁσίας ἁγίαις πρεσβείαις ὁ Θεός, φώτισον καὶ ἡμῶν τὰ ὄμματα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος Οἰκτίρμων. Ἀμήν!
μ.Χ.

Ὑποσημειώσεις
1. Τὸ ὄνομα αὐτὸ παράχθηκε ἀπὸ τὴν γενικὴ τοῦ συγγενικοῦ ὀνόματος τῆς Ἁγίας, ἡ Φωτὼ (τῆς Φωτοῦς), ἀποτελεῖ δὲ σύνηθες γλωσσικὸ φαινόμενο ἀναγόμενο στὴ βυζαντινὴ ἐποχὴ (τῆς ἀποδόσεως δηλ. θηλυκῶν κυρίων προσηγορικῶν ὀνομάτων εἰς -οῦ, π.χ. Σωφρονοῦ, Κυριακοῦ, Παρασκευοῦ κλπ.).
2. Ὄχι μόνο ὁ χῶρος ἀσκήσεως τῆς Ὁσίας, ἀλλὰ καὶ ὁ τύπος τοῦ τάφου της, πού, παρὰ τὶς μεταγενέστερες (κατὰ τὶς δύο ἀνευρέσεις του) ἐπεμβάσεις, διακρίνεται ἐμφανῶς ὅτι ἦταν ἀρκοσόλιο (βλ. ἑπόμενη σημ.), παραπέμπουν στὴν παλαιοχριστιανικὴ περίοδο.
3. Ἡ λ. ἀρκοσόλιο (ἀπὸ τὸ λατινικὸ arcosolium, προερχόμενο ἀπὸ τὶς λ. arcus=τόξο καὶ solium=σορός, θήκη, τάφος), δηλώνει τοὺς τοξωτοὺς τάφους, ποὺ κατασκευάζονταν κατὰ τὴ ρωμαϊκὴ-παλαιοχριστιανικὴ περίοδο. Ὁ τάφος, ποὺ προεξεῖχε λίγο ἀπὸ τὸ δάπεδο, ἐπιστεγαζόταν ἀπὸ τοξωτὴ ὀροφή, δίνοντας ἔτσι ἕνα πλαστικὸ βάθος στὴν κατασκευή. Τὰ ἀρκοσόλια τῶν Ἁγίων διακοσμοῦνταν συνήθως μὲ ποικίλες παραστάσεις (νωπογραφίες).
4. Λεοντίου Μαχαιρᾶ, Χρονικόν, (ἔκδ.) R.M. Dawkins, Leontios Makhairas, Recital concerning the Sweet Land of Cyprus entitled ‘Chronicle’, Ὀξφόρδη, 1932, Vol. I, §34, σσ. 32-35. Τὰ τοῦ Μαχαιρᾶ περιληπτικὰ ἀναφέρουν καὶ οἱ D. Strambaldi (Chronicha, σ. 14), Fl. Bustron (Historia, σ. 34) καὶ ἀρχιμανδρίτης Κυπριανὸς (Ἱστορία χρονολογική, σ. 352).
5. Ἡ ἀπὸ τὸ ὄνομα τῆς Ὁσίας Φωτεινῆς ἀπορρέουσα θαυματουργικὴ Χάρη τῆς θεραπείας τῶν ὀφθαλμικῶν παθήσεων ἔχει ἀντίστοιχη περίπτωση τὰ μετὰ θάνατον θαύματα τῆς ὁμώνυμης Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου μάλιστα ὑπῆρχε καὶ ἁγίασμα, θεραπευτικὸ τῶν ἀσθενειῶν (βλ. «Ἡ εὕρεσις τῶν λειψάνων τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς καὶ μερικὴ ταύτης θαυμάτων ἐξήγησις», ἐν Fr. Halkin, Hagiographica Inedita Decem, CCSG, No. 21, Louvain, 1989, σσ. 111-125 [κείμενο], καὶ σχετικὰ σχόλια ἐν Alice-Mary Talbot, «The posthumous miracles of St. Photeine», Analecta Bollandiana, 112 [1994], σσ. 85-104).
6. Γιὰ τὴ μικρὴ αὐτὴ Μονὴ τῆς Ὁσίας βλ. ἐν Ν. Γ. Κυριαζῆς, Τὰ Μοναστήρια ἐν Κύπρῳ, Λάρνακα, 1950, σ. 99, καὶ Κωστῆς Κοκκινόφτας - Θεοχαρίδης Ἰωάννης, «Μοναστηριακὰ δεδομένα σύμφωνα μὲ τὸ Κατάστιχο VΙ τῆς ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου (1825)», Ἐπετηρίδα Κέντρου Μελετῶν Ἱ. Μ. Κύκκου, 4, σσ. 241-309, μάλιστα Πίν. 1-3 καὶ Χάρτης 3.
7. Σύμφωνα μὲ πληροφορίες τῶν ἐγχωρίων, στὴν τουρκοκυπριακὴ συνοικία (τουρκομαχαλλᾶ)τοῦ Ἁγίου Ἀνδρονίκου, ὑπῆρχε ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἀνδρονίκου, ἐρειπωμένος σήμερα.
8. Τοὺς ναοὺς καὶ τὰ ἁγιώνυμα τοπωνύμια στὴν Κύπρο, Ἁγία Φωτεινὴ καὶ Ἁγία Φωτοῦ βλ. ἐν Christodoulou Menelaos and Konstantinides Konstantinos, A complete Gazetteer of Cyprus, Vol. I, Nicosia, 1987, σ. 20, καὶ Jack Goodwin, An Historical Toponymy of Cyprus, Vol. I, Nicosia, 19855, σ. 299. Ἂς σημειωθεῖ πὼς ὁ ναὸς τῆς Ὁσίας στὴν Ἀκανθοῦ (19ου (;) αἰ.) ἦταν ὁ κοιμητηριακὸς τοῦ χωριοῦ, ὑπῆρχε δὲ παλαιότερα ναός της καὶ στὴν Κυθρέα.
9. Ἡ εἰκόνα αὐτὴ τῆς Ὁσίας, μαζὶ μὲ ἄλλες εἰκόνες ἀπὸ τὴν Κύπρο, κλεμμένες μετὰ τὴν εἰσβολὴ ἀπὸ Τούρκους ἐμπόρους ἀρχαιοτήτων, παρουσιάσθηκαν σὲ ἔκθεση στὴ Γερμανία καὶ τιτλοφορήθηκαν ὡς προερχόμενες ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος (!), μετὰ δὲ ἐξαφανίσθηκαν (βλ. Κατάλογο τῆς Ἐκθέσεως, Ikonen des Ostens. Kultbilder aus fünf Jahrhunderten, St. Otto-Verlag Bemberg, Germany, No. 30, σ. 124, ‘Heilige Fotinia’).
10. Παλαιότερη σωζόμενη Ἀκολουθία τῆς Ὁσίας, ποὺ ἀσφαλῶς σχετίζεται μὲ τὴν ἐπὶ ἀρχιεπισκόπου Σιλβέστρου ἐπανεύρεση τοῦ ἱεροῦ λειψάνου της, εἶναι ἡ συμπιληθεῖσα ὑπὸ τοῦ μοναχοῦ Ἀκακίου στὸ γνωστό του χγφ. Πεντέορτον (1732/1733), ποὺ δημοσιεύθηκε ἐν Κυπριακαὶ Σπουδαί, ΙΑ΄ (1947), σσ. 77-97, μὲ σχετικὰ προλεγόμενα στὶς σσ. κη΄-κθ΄ (τὸ Συναξάριο εἶχε προδημοσιευθεῖ ἀπὸ τὸν Ἰω. Συκουτρῆ στὰ Κυπριακὰ Χρονικά, Β΄ [1924], σσ. 238-240). Ἡ αὐτὴ σχεδὸν Ἀκολουθία (μὲ μικρὲς διαφορὲς) βρίσκεται στὸ γραμμένο ἀπὸ τὸν Ἀντώνιο Τεϊρμεντζόγλου χγφ. Ἱ. Μητροπόλεως Κιτίου 25 (ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰ.), σσ. 246-287. Ἀμφότερες στεροῦνται ὁποιασδήποτε πρωτοτυπίας (ὡς καὶ οἱ μεταγενέστερες ὑπὸ τῶν Μαχαιριωτῶν Ἰγνατίου [1881] καὶ Μητροφάνους [1899]). Ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον παρουσιάζει τὸ Συναξάριό τους, ποὺ στὸν Τεϊρμεντζόγλου ἀποδίδεται μὲ διαφορές, ἀλλὰ περιέχει τὰ αὐτὰ βασικὰ στοιχεῖα. Ἀξιοσημείωτο ὅτι σ’ αὐτὸ (τοῦ Τεϊρμεντζόγλου) γίνεται τὸ πρῶτον ἀναφορὰ στὴν ἐπὶ Σιλβέστρου ἀνεύρεση τοῦ λειψάνου τῆς Ὁσίας - στὸν Ἀκάκιο ὑπονοεῖται, ἀλλὰ δὲν ἀναφέρεται ρητὰ - ἀπὸ τὸν οἰκονόμο Ἄνθιμο (καὶ ὄχι Νικόδημο, ὅπως βραδύτερα ἐπεκράτησε), καὶ ὅτι τότε (περ. τέλη τοῦ 18ου / ἀρχὲς 19ου αἰ.) τὸ λείψανο βρισκόταν ἀκέραιο μέσα στὸν τάφο. Νέα ᾀσματικὴ Ἀκολουθία, ποίημα τοῦ Ὑμνογράφου Χαραλάμπους Μπούσια, περιλήφθηκε (μαζὶ μὲ τὴ σχετικὴ βιβλιογραφία) στὰ Κύπρια Μηνιαῖα, Ι΄ (Αὔγουστος), σσ. 21-38.
11. Ὡς γνωστό, μὲ τὴν Bulla Cypria τοῦ πάπα Ἀλεξάνδρου Δ΄ (1260) καταργήθηκε ὁ τίτλος καὶ θεσμὸς τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, οἱ δὲ ἐπισκοπὲς τῆς νήσου περιορίσθηκαν ἀπὸ 14 σὲ 4. Μεταξὺ τῶν ἐπισκοπῶν αὐτῶν ποὺ καταργήθηκαν ἦταν καὶ τοῦ Καρπασίου, ὅπου ἐξορίσθηκε ὁ ἐπίσκοπος Κωνσταντίας-Ἀμμοχώστου. Μὲ τὴν ἀνασύσταση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας Κύπρου μετὰ τὴν κατάληψη τῆς νήσου ἀπὸ τοὺς Τούρκους (1570/1571), ἡ ἐπισκοπὴ Καρπασίου (καθὼς καὶ ἡ τῆς Ἀμμοχώστου) περιέρχεται ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ ἀρχιεπισκοπικοῦ θρόνου. Πρόσφατα (2007), μὲ τὴ διεύρυνση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου, ἐξελέγη καὶ χωρεπίσκοπος Καρπασίας.
Περιοδικό: Ζωοποιός Σταυρός
(τευχος 106-111)
Εκδοσις Ι.Μ.Στατροβουνιου.

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΡΝΕΙΑ;


Πιο κάτω παραθέτουμε ένα εμπεριστατωμένο κείμενο του μακαριστού γέροντά μας π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου για τις προγαμιαίες σχέσεις. Αυτό το κείμενο απαντά σε όλα τα γιανναρικά ερωτήματα και δεν αφήνει περιθώριο για οποιεσδήποτε άλλες σκέψεις. Ο μακαριστός π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος ήταν "κανόνας Ορθοδοξίας" και κάθε του λέξη κρύβει μεγάλα νοήματα. Ας προσπαθήσουμε να μπούμε μέσα στο νόημα των λόγων του και να συμβαδίσουμε με τη σκέψη του.

Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία;

                Υπάρχουν πολλοί, ενίοτε και καθηγητές Θεολόγοι (και όχι μόνο Γυμνασίου ή Λυκείου) που διδάσκουν μια πολύ «βολική» και «έξυπνη» θεωρία:  Ότι πορνεία είναι μόνο η σαρκική ικανοποίηση που γίνεται έξω από το γάμο με πόρνες και με χρήματα (δηλαδή με πληρωμή).  Ενώ όπου υπάρχει αγάπη, όπου υπάρχει ψυχική επαφή, εκεί δεν έχουμε πορνεία.  Συνεπώς, ένα ζευγάρι νέων που αγαπιούνται και η σαρκική σχέση του αποτελεί «ολοκλήρωση της αγάπης τους», δεν είναι πορνεία και άρα δεν κάνουν αμαρτία!  Το Ευαγγέλιο μόνο την πορνεία και τη μοιχεία απαγορεύει.  Δεν απαγορεύει την «ολοκλήρωση της αγάπης» ενός ζευγαριού!
                Βέβαια η λέξη «πορνεία» στην κυριολεξία σημαίνει  την ικανοποίηση των σαρκικών ορέξεων με χρήματα, αφού στην αρχαιότητα ασκούσαν το «επάγγελμα» αυτό γυναίκες αγορασμένες, δηλαδή δούλες.
                Όμως εκτός από την κύρια σημασία της λέξης πορνεία, είχε ανέκαθεν και τη σημασία της σαρκικής σχέσεως δύο ετερόφυλων προσώπων, χωρίς να υπάρχει χρηματική δοσοληψία.
Μια είναι η νόμιμη συζυγία ανδρός και γυναικός, αυτή που γίνεται με την ευλογία του Μυστηρίου του γάμου.  Κάθε πράξη που γίνεται έξω από το Μυστήριο του γάμου χαρακτηρίζεται ως πορνεία ή μοιχεία και καμιά διάκριση δεν γίνεται αν συμβαίνει με αμοιβή ή εξ αγάπης.
                Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν δικαιώνονται οι προγαμιαίες σχέσεις εφ’ όσον γίνονται μεταξύ δύο προσώπων που αγαπιούνται.  Και πουθενά στην Αγία Γραφή δεν θα βρούμε αμνήστευση των σχέσεων αυτών, επειδή απουσιάζει η πληρωμή και γίνεται επίκληση του ερωτικού αισθήματος.
                Ας αναφέρουμε μερικά παραδείγματα:              
1)            Η περίπτωση της Σαμαρείτιδας.  Είχε τελέσει πέντε νόμιμους γάμους (ο νόμος τότε το επέτρεπε) και τώρα συζεί με ξένον άνδρα, ασφαλώς γιατί «αγαπιούνται»!  Έχει όμως τη συνείδηση της βαρειά, γι’ αυτό και όταν ο Κύριος της λέει να πάει να φωνάξει τον (νόμιμο) άνδρα της, εκείνη του λέει «ούκ έχω άνδρα» για να κρύψει ότι συζεί παρανόμως με άνδρα που δεν είναι νόμιμος σύζυγός της.  Και ο Κύριος την επιβεβαιώνει, λέγοντας της ότι είπε την αλήθεια, γιατί πέντε άνδρες νυμφεύθηκε και αυτόν που έχει τώρα δεν είναι ο νόμιμος σύζυγός της.  Δηλαδή ο Κύριος αρνείται πως η σχέση αυτή είναι νόμιμη και αποδεκτή.
2)            Ο Απόστολος Παύλος ήταν άγαμος.  Γράφει λοιπόν για τους άγαμους άνδρες και τις χήρες γυναίκες, ότι θα προτιμούσε και αυτοί να παραμείνουν όπως και αυτός, δηλαδή, να μην παντρευτούν.  Δεν αγνοεί όμως ότι η αγαμία είναι μεν ανώτερη, αλλά όχι και εύκολος δρόμος.  Γι’ αυτό προσθέτει: «Αν δεν μπορούν, λόγω της ασθένειας της σάρκας να εγκρατεύονται, τότε καλόν είναι να παντρευτούν».  Δεν τους είπε να… βολευτούν με εξώγαμες σεξουαλικές σχέσεις, βρίσκοντας ο καθένας ή η καθεμία ένα… ταίρι έξω από το γάμο!
                Μοναδική διέξοδος ο γάμος.  «Μονόδρομος».  Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει.  Ούτε διανοείται ο Παύλος την εύκολη «λύση» των εξ αγάπης σχέσεων γι’ αυτούς που δεν εγκρατεύονται.
                Αυτά λέει το Πνεύμα το Άγιον δια στόματος Παύλου!
3)            Και ερχόμαστε στο χωρίο (Α’ Κορ. ζ’ 27-28).
                «Δέδεσαι γυναικί;  μη ζητεί λύσιν.  Λέλυσαι από γυναικός; μη ζητεί γυναίκα.  Εάν δε και γήμης ουχ ήμαρτες».  Μια σχέση βλέπει ο Παύλος αναμάρτητη.  Αυτή στο γάμο.  Ούτε υπαινιγμός υπάρχει για σχέσεις «εξ αγάπης» έξω από το γάμο.
4)            Επίσης ο θείος Παύλος γράφει στην (Α’ Κορ. 5, 1) επιστολή του.  «Όλως ακούεται εν υμίν πορνεία, και τοιαύτη πορνεία, ήτις ουδέ εν τοις έθνεσιν ονομάζεται, ώστε γυναίκα τινά του πατρός έχειν».  Ο άνθρωπος για τον οποίον ομιλεί ο Παύλος δεν επεσκέπτετο πορνεία, απλώς συζούσε με τη μητριά του και προφανώς ο δεσμός του ήταν «εξ αγάπης».  Δεν συζεί με χρήματα.  Και όμως για τον Παύλο η αθέμιτος αυτή συζυγία ήταν πορνεία.
                Οι επινοήσεις αυτές οδηγούν σε ΑΤΥΠΟΝ ΠΟΛΥΓΑΜΙΑΝ!
                Γιατί είναι αυτονόητο ότι, όταν οι χριστιανές νέες διαφωνήσουν αργότερα με το πρόσωπο που αγαπούν σήμερα και με το οποίο «ολοκληρώνουν την αγάπη τους», δεν εμποδίζονται να το αντικαταστήσουν με άλλο.  Κι αν και με εκείνο διαφωνήσουν και χωρισθούν, θα αναζητήσουν την «αγάπη» τρίτου, μετά τέταρτου, πέμπτου κ.ο.κ.  μέχρις ότου «κάπου, κάποτε, με κάποιον» καταλήξουν σε γάμο.  Το ίδιο θα πράττουν και οι Χριστιανοί νέοι.  Όλα αυτά είναι αναμάρτητα(!!), γιατί γίνονται… «εξ αγάπης» και όχι με χρήματα.  Ωραίος Χριστιανισμός!
                Αυτές είναι οι θέσεις του Χριστού και της Εκκλησίας Του.  Ας μη μας πλανά ο Διάβολος.  Ας μη απατούμε τον εαυτό μας.  Όλοι είμαστε αμαρτωλοί και ανάξιοι, «Τις καθαρός από ρύπου…»;  Άς προσφέρουμε όμως την αμαρτωλότητα μας με ταπείνωση στο Θεό με τη μορφή της μετάνοιας.  Μη καθησυχάζουμε και ναρκώνουμε τη συνείδησή μας λέγοντας ότι οι προγαμιαίες σχέσεις δεν είναι αμαρτία.  Ότι είμαστε αδύνατοι, ναι.  Ότι παρασυρθήκαμε, ναι.  Όχι όμως ότι δεν είναι αμαρτία, δεν είναι πορνεία.
                Αδελφοί, «στώμεν καλώς· στώμεν μετά φόβου»!! Είτε είμαστε Επίσκοποι, κληρικοί, πνευματικοί, θεολόγοι, λαϊκοί.  Ο Χριστός δεν εμπαίζεται.  Ο λόγος του Θεού είναι σαφής: «Εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί· έσονται γαρ οι άνθρωποι φίλαυτοι… ακρατείς… φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι (Β’ Τιμ. 3, 1)».
π. Επιφάνιος  Θεοδωρόπουλος

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Π. ΠΑΥΛΟ


ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Π. ΠΑΥΛΟ

Ο Παναγιώτης Τελεβάντος, ο οποίος είναι εκλεκτός μου φίλος και με τιμά με την πραγματική φιλία του για πάνω από 30 χρόνια δημοσίευσε στο ιστολόγιο του ένα άρθρο δικό μου σχετικό με το σεισμό και το τσουνάμι που έπληξαν την Ιαπωνία αυτές τις μέρες.

Ο π. Παύλος έγραψε το εξής σχόλιο: "Μα οι Ιάπωνες δεν είναι Ορθόδοξοι! Τι να πλησιάσουν το Θεό;" Η απάντηση, που εύκολα και αβίαστα αναδύεται από τη ψυχή μας είναι η ακόλουθη:

Ο Θεός δεν μεριμνά μόνο για τους Ορθόδοξους αλλά για όλο τον κόσμο. Μέσα στον Παράδεισο δεν θα υπάρχουν μόνο ορθόδοξοι αλλά από όλες τις φυλές του κόσμου. Ασφαλώς όσοι δεν γνώρισαν τον Ιησού Χριστό και την Εκκλησία Του θα κριθούν, όπως λέγει η θεολογία της Εκκλησίας μας, με βάση το νόμο της συνειδήσεως τους. Επομένως και οι Ιάπωνες, οι οποίοι δεν έχουν γνωρίσει το πραγματικό μήνυμα του Χριστού θα κριθούν και αυτοί όχι με τα μέτρα που θα κριθεί ένας ορθόδοξος, ο οποίος έχει γνωρίσει τον Χριστό αλλά με τα μέτρα, τα οποία του υποδεικνύει η συνείδησή του.

Ασφαλώς και έχει Ιάπωνες οι οποίοι έχουν βαφτιστεί ορθόδοξοι και ανήκουν στο σώμα της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας. Όμως μπορούμε να πιστέψουμε έστω και με την ανθρώπινη μας λογική, πέρα από την πίστη μας στον Χριστό, ότι ο Θεός μεριμνά μόνο για τους ορθοδόξους χριστιανούς; Ο Ιησούς Χριστός ήλθε στον κόσμο και έχυσε το αίμα του για κάθε ψυχή, η οποία έζησε είτε θα ζήσει στον παρόντα ψεύτικο κόσμο από τον καιρό του Αδάμ μέχρι και τον τελευταίο άνθρωπο, ο οποίος θα ζήσει πριν την Δευτέρα Παρουσία του
Κυρίου.

Επομένως το να θεωρούμε ότι ο Θεός μεριμνά μόνο για τους ορθοδόξους είναι ασφαλώς ατόπημα. Ο Θεός θέλει "πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν". Επομένως και από τους Ιάπωνες περιμένει τη μετάνοιά τους από τις οδούς τις αμαρτίας και την μεταστροφή τους στην μία Εκκλησία του Χριστού, δηλαδή στην ορθόδοξη Εκκλησία.

Αυτό είναι και το μήνυμα που φέρνει η Εκκλησία στο σύγχρονο κόσμο. Αυτό είναι και το νόημα της καταστροφής, που έχουν υποστεί και υφίστανται οι Ιάπωνες.

Φαντάζει όμως δύσκολο να μεταστραφούν οι Ιάπωνες στην μία Εκκλησία του Χριστού; Δεν πρέπει να μας εκπλήττει το γεγονός ότι εκεί που δεν μπορεί να μιλήσει ο άνθρωπος και έχει φτάσει πλέον στην απόγνωση μιλά η χάρη του Θεού. Εξ άλλου προ της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου δεν θα έχει άνθρωπο πάνω στον πλανήτη μας που να μην έχει ακούσει το μεσσιανικό κήρυγμα και δεν θα έχει πάρει την ανάλογη στάση ζωής. Είτε κοντά στο Φως είτε μέσα στο σκοτάδι της πλάνης.

Ευχόμαστε ολόψυχα ο Θεός να μιλήσει μέσα στις καρδιές των Ιαπώνων και να γνωρίσουν και αυτοί το πρόσωπο που λέγεται Ιησούς Χριστός. Αυτή η συνάντηση είναι που καθορίζει πλέον την όλη μας στάση απέναντι στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού και νοηματοδοτεί τη ζωή μας.

Χριστόδουλος Βασιλειάδης
Διδάκτωρ θεολογίας - μουσικός

Βιβλική καταστροφή στην Ιαπωνία, Μια πρώτη θεολογική προσέγγιση




Ο αγαπητός φίλος Παναγιώτης Τελεβάντος, ο οποίος με τιμά με την πραγματική φιλία του για πάνω από 30 χρόνια, δημοσίευσε το παρόν άρθρο μου στο ιστολόγιο του, το οποίο αναδημοσιεύουμε.


ΒΙΒΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ
ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Χριστόδουλου Βασιλειάδη
Διδάκτορος Θεολογίας - Μουσικού

Όλοι παρακολουθήσαμε αυτές τις μέρες από τις τηλεοράσεις τον φονικό σεισμό και το τσουνάμι που ακολούθησε στην Ιαπωνία. Χιλιάδες νεκροί και τραυματίες είναι ο απολογισμός της τραγωδίας αυτής. Παρακολουθώντας αυτή την φυσική καταστροφή δεν πιστεύω να υπάρχει άνθρωπος που να μη λυπήθηκε και να συμπόνεσε τον Ιαπωνικό λαό. Ακόμη όμως τα κακά έπονται. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γίνει έκρηξη στον πυρηνικό αντιδραστήρα και έτσι να έχουμε πλέον μια βιβλική καταστροφή.

Βλέποντας με το ανθρώπινο μάτι την καταστροφή αυτή διερωτόμαστε γιατί να συμβαίνουν αυτά: θάνατοι, τραυματίες, ξεσπιτωμός, εξαφανίσεις περιοχών από το χάρτη, όλα αυτά συνθέτουν το σκηνικό της εικόνας αυτής. Πώς επιτρέπει ο Θεός να συμβαίνουν τέτοια κακά στην ανρθωπότητα; Γιατί δεν επεμβαίνει και να ελευθερώσει το ανθρώπινο γένος από τις καταστροφές αυτές. Δεν «λυπάται» ο Θεός τον άνθρωπο;

Όμως, κατ’ αρχήν, πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στην σωστή σειρά τους έτσι ώστε να τα βλέπουμε από την σκοπιά της αιωνιότητας και όχι από τη σκοπιά της προσωρινότητας. Σύμφωνα με την θεολογία της Εκκλησίας μας, ότι γίνεται στον παρόντα μάταιο κόσμο είναί είτε οικονομία θεού είτε παραχώρηση Θεού. Οικονομία Θεού είναι όταν διαπράττεται το θέλημα του Θεού από τον άνθρωπο. Παραχώρηση Θεού είναι όταν διαπράττεται κάτι κακό και ο Θεός, διατηρώντας την ελευθερία του ανθρώπου, παραχωρεί έτσι ώστε να γίνει αυτό το κακό. Όμως ο Θεός δεν μένει μέχρι εδώ: και από το πικρό θα βγάλει γλυκύ. Μέσα από τα κακά που συμβαίνουν τορνεύει την ψυχή του ανθρώπου και τον δυναμώνει, έτσι ώστε να εξέλθει νικητής στον αγώνα εναντίον του κακού εαυτού του, εναντίον του διαβόλου και εναντίον του κόσμου, ο οποίος «εν τω πονηρώ κείται».

Ασφαλώς ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό αλλά ότι κακό υπάρχει στην φύση του ανθρώπου ή στο φυσικό περιβάλλον γενικά είναι προϊόν μεταπτωτικό. Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον «καλά λίαν», όπως αναφέρει η Αγία Γραφή. Μέσα όμως στην ελευθερία του ο άνθρωπος επέλεξε την αμαρτία αντί την αγιότητα, το κακό αντί το καλό. Σεβόμενος ο Θεός την ελευθερία του ανθρώπου τον αφήνει να ζήσει με τις επιλογές που έκανε. Όμως παράλληλα τον βοηθά με κάθε μέσο και τρόπο έτσι ώστε να ξανακερδίσει την παραδείσια κατάσταση. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Θεός Λόγος, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, σαρκώνεται για να θεοποιηθεί ο άνθρωπος. Έτσι με την ανάσταση του Κυρίου θεωνέται εν δυνάμει ολόκληρη η ανθρώπινη φύση και έτσι αποκτά ο άνθρωπος τη δυνατότητα, αν το θελήσει ο ίδιος, να ξαναζήσει κοντά στον Θεό, μέσα στην χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Τώρα εύλογα θα μπορούσε να διερωτηθεί κάποιος τι σχέση έχουν όλα αυτά με την βιβλική καταστροφή που συνέβηκε στην Ιαπωνία.

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει δεν πρέπει να βλέπουμε τα γεγονότα της παρούσης ζωής με το φακό της προσωρινότητας αλλά υπό το πρίσμα της αιωνιότητας. Η ουσία της ζωής του ανθρώπου δεν συνίσταται στο να ζήσει 70-80 χρόνια μακριά από το Θεό μέσα στην αμαρτία αλλά να ζήσει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και κοντά στο Χριστό, έτσι ώστε να βιώνει από την παρούσα ζωή την παραδείσια κατάσταση. Οι δυσκολίες της ζωής, οποιοδήποτε όνομα και αν έχουν, σκοπό έχουν να μας βοηθήσουν να ζήσουμε πιο κοντά στο θέλημα του Θεού. Όταν ο άνθρωπος ζει χωρίς προβλήματα, τότε είναι που συνήθως υφίσταται το βασικό πρόβλημα: η απουσία Θεού. Αντίθετα μέσα από τα προβλήματα του παρόντος αιώνος του απατεώνος η ψυχή εξαγνίζεται, καθαρίζει και περνά μέσα από το καμίνι της δοκιμασίας, έτσι ώστε να εξέλθει δυνατότερη και πιο κοντά στον Θεό.

Τελικά η δοκιμασία που περνά ο Ιαπωνικός λαός μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους είτε στο πλησίασμα στον Θεό είτε στην απομάκρυνσή τους από τον Θεό. Αυτό επαφίεται στον κάθε άνθρωπο να κάνει τις επιλογές του. Δεξιά και αριστερά του εσταυρωμένου Χριστού υπάρχουν δύο ληστές. Ο ένας κατάγεται στον Άδη και απομακρύνεται από τη χάρη του Θεού ενώ ο άλλος ανάγεται στον Παράδεισο και γίνεται ο πρώτος ένοικός του.

Αυτού το παράδειγμα (του καλού ληστή) ας ακολουθήσουμε και εμείς έτσι ώστε μέσα από τις ποικίλες δυσκολίες και προβλήματα της ζωής να εξέλθουμε δοκιμώτεροι και να κληρονομήσουμε από αυτή τη ζωή τη βασιλεία του Θεού. Σήμερα είναι ο Ιαπωνικός λαός που περνά μεγάλη δοκιμασία αύριο σίγουρα θα είναι κάποιος άλλος. Γιατί εμείς πρέπει να εξαιρούμαστε του κανόνα; Αύριο μπορεί να είμαστε ΕΜΕΙΣ. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε με την χάρη του Θεού οποιεσδήποτε δυσκολίες μας φέρει η ζωή. Αυτό είναι και το νόημα που έχει η παραβολή του σπορέως. Οι βαθιές ρίζες που έχει ο καλός σπόρος, που έπεσε στην εύφορη γη μέσα από τις δυσκολίες που παρουσιάζονται θα καρποφορήσει καρπούς γλυκείς.

Αυτές είναι μερικές σκέψεις γύρω από τη δοκιμασία που περνά ο Ιαπωνικός λαός και ας ευχηθούμε να επιλέξουν ελεύθερα όχι να βρίζουν το Θεό για τα κακά που δοκιμάζουν αλλά όπως ο Ιώβ να δοξάζουν το Θεό: «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον»!

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011



ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ
======

Ο Ζωοποιός Σταυρός, Δεκέμβριος 2010, Περιοδική Εκδοση της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου, Αρ. τεύχους 106 - 111, σσ. 585 - 680.

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=============

Εξαιρετικής καλαισθησίας, με πολλές εξαίρετες πολύχρωμες φωτογραφίες, η νέα έκδοση του “Ζωοποιού Σταυρού”, εκφραστικού οργάνου της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου, της Ακρόπολης της Κυπριακής Ορθοδοξίας.

Η έκδοση έχει ως κεντρικό άξονα την παπική επίσκεψη στην Κύπρο.

Περιέχει τη συνέντευξη του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Κιτίου κ. Χρυσόστομου αναφορικά με το άβατο της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου και τη “χειροτονία” γυναικών.

Ακολουθεί η ιστορική επιστολή της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου με την οποία η Μονή διαμαρτυρήθηκε για την έλευση του Πάπα στην Κύπρο. Η επιστολή αυτή διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο για τις μετέπειτα εξελίξεις επειδή καθόρισε τη στάση του Μητροπολίτη Λεμεσού και του Μητροπολίτη Κυρηνείας και όσων άλλων επισκόπων αποδοκίμασαν ή απείχαν από τις εκδηλώσεις που σχετίζονταν με την Παπική επίσκεψη. Πρόκειται για ιστορικής σημασίας κείμενο που έβαλε τη σφραγίδα του στην Ιστορία της Εκκλησίας της Κύπρου.

Ακολούθως γίνεται λεπτομερής αναφορά στα επεισόδια στον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου στη Χλώρακα της Πάφου στο περιθώριο του διεξαγομένου “Διαλόγου της μικτής διεθνούς επιτροπής Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών”, τον Οκτώβριο του 2009, στην οποία περιγράφονται με πολύ έντονα χρώματα τα διαδραματισθέντα σε βάρος μοναχών της μονής και λαικών.

Στη συνέχεια δημοσιεύονται δύο εξαιρετικά κείμενα. Το πρώτο αφορά τον Μέγα Ιεροεξεταστή στο οποίο επισημαίνονται οι διαφορές Ορθοδοξίας και Παπισμού κάτω από το φακό του κορυφαίου Ρώσου συγγραφέα Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ. Πρόκειται για πολύ δυνατό κείμενο που δείχνει την ευρυμάθεια του συντάκτη του και την ικανότητά του να αναλύει ζωγραφικούς πίνακες, να ανατέμνει τη θεολογία κορυφαίων πεζογράφων και να θεολογεί ορθόδοξα.

Στη συνέχεια παρατίθεται κατά γράμμα η ειδεχθούς μνήμης απόφαση της “Α΄Βατικάνειας Συνόδου” το 1870, η οποία ανακήρυξε το “αλάθητο” του αιρεσιάρχη της Ρώμης. Πρόκειται για συγκλονιστικό κείμενο γεμάτο βλασφημίες το οποίο κάνει κάποιο να ανατριχιάζει και στην ιδέα ακόμη ότι υπάρχει έστω και ίχνος χάριτος του Αγίου Πνεύματος στους αιρετικούς Παπικούς.

Ακολουθεί μια εκτενής ανάλυση των επιστολών του Χριστού προς τις επτά Εκκλησίες της Μικράς Ασίας. Η ανάλυση είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, όχι μόνον για την ερμηνεία της Αποκαλύψεως που αναδιπλώνει αλλά και επειδή την συνδέει με πολλά αρνητικά φαινόμενα στη ζωή της Εκκλησίας όπως ο Παπισμός, ο Οικουμενισμός, ο Νικολαιτισμός, η επισήμανση της λογοτεχνικής και όχι θεολογικής ερμηνείας της Αποκαλύψεως από τον ποιητή Γ. Σεφέρη, ο Παλαιοημερολογιτισμός, η δημιουργία του κόσμου ως αποτέλεσμα τύχης και αναγκαιότητας κτλ.

Στη συνέχεια παρατίθεται ένας πολύ καλογραμμένος βίος της Αγίας Φωτεινής (Φωτούς) της Κυπρίας από το μοναχό Χ..

Η έκδοση ολοκληρώνεται με μια αντιρατσιστική φωτογραφία του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Κιτίου κ. Χρυσόστομου, κατά την επίσκεψή του στην Αφρική, με ένα κείμενο δανεισμένο από την Αποκάλυψη. Οξυνούστατος συνδυασμός φωτογραφίας και κειμένου.

Το οπισθόφυλλο της έκδοσης κοσμεί βυζαντινής τεχνοτροπίας εικόνα της Αγίας Φωτούς έργο του αγιογράφου π. Ιωάνη Καλλή.

Πηγή: Παναγιώτης Τελεβάντος